و پدر به من خندیده بود. با همه ی خواهر ها و برادرم. با مادر. با خودش و با همه ی تعصب دینی که روی من داشت و مسخره ام کرده بود که پشت قرآن نوشته ام. نوشته ام و نوشته ام. لاکش گرفتم و هنوز پدر همان قرآن را می خواند. همانی که ازبس با آن تفال زده بودم و استخاره کرده بودم لبه هایش برگشته بود. حالت اضطرابم را هنوز هم دارم...
و از آن روز که فهمیدم محسن هم دل به دختری داده و شاید حتا قبل تر از آن بود احساس کردم که روابطمان سرد شده. من تازه کار و باری راه انداخته بودم و به قول لچک گلی های فامیل مغازه زده بودم و عمو می گفت که من عطاری باز کرده ام. دیگر برایم مهم نبود. محسن هم مثل هزاران کس دیگر برای من مرده بود؟ نه! گمان می کنم من برای محسن مرده بودم. مثل هزاران نفر دیگر که دیگر مرا در وجود نمی آوردند. چه٬ نه زیبا بودم و نه خوش تیپ ونه قهر ها و تلخی ها و شیرین زبانی ها و شوخی هایم دل از کسی می برد. حتا از آن ها که امروز احساس می کنند من نمی توانم سایه بودنشان را از سر افکارم کم کنم.
دروغ نیست. راست راست است. انسانها به این آسانی به دنیا نمی آیند که من بخواهم به همین راحتی از زندگی ام حذفشان کنم. گرچه این روزها حذفیهای زندگی ام از یک استادیوم آزادی هم بیرون زده و مردم روی دیوار برای تماشای فوتبال من با دیگران ایستاده اند. همانجا که همیشه دوست داشتم با پدر برویم و یک بار فوتبال تماشا کنیم. هرچند آنقدر چاق بودم که نتوانم حتا توپ را که از زیر تخم هایم عبور می کرد از دروازه بیرون بکشم...
عید غدیر می آید و می رود. حاجی ها صبر می کنند تا آنها که رفته اند برگردند و آنها که نرسیده اند برسند. من و محسن هم صبر می کنیم. می خواهم به همه بگویم! بگویم که این برادری... مردشور این برادری را ببرند...
به یاد رفیق چه می افتم. به یاد آرمانهای کمونیستیمان وقتی کتاب اقتصاد مارکس را می خواندم و به یاد این که شاید برادری من با محسن از تمام ثروت بی حد و حصری که آنها ٬ محسن و همسرش٬ داشتند و من داشتم برای داشتنش می دویدم بی ارزش تر است. به این که گاهی اوقات بد نیست آدم مثل خلفای راشدین خودش را به کری بزند و بی خیال هرچی مولاست بشود...
آن وقت است که سرنوشت تاریخ را دیگر برادرِ برادر تعیین نمی کند. سرنوشت تاریخ را داماد برادر تعیین می کند...
شاید لازم باشد از ائمه عذرخواهی کنم. و می کنم. به که لعنت بفرستم؟ بخودم یا به سرنوشت تلخم؟ که خودم رقم زده ام؟ یا به آرزوهای خواهری که وقتی محسن ازدواج کرد حس کردم آه از نهادش برآمد. و می گفت کاش ما ثروتمند تر بودیم تا من زن محسن می شدم... نه فریاد نزد. من از ته گلویش شنیدم. از آنجایی که با خودش دودوتا چهارتا می کرد که من و محسن در یک دانشگاه درس خوانده ایم و من لایقش بودم. لایقش بودم...
مورچه های آرژانتینی ایتالوکالوینو را می خوانم. با هزار خورشید تابان حسینی. نویسنده افغان. طارق و من و لیلا و صوفی توی یک بمباران تکه تکه گوشت شده ایم و به در و دیوار خانه چسبیده ایم .وبچه ای که در شکم لیلا وول می خورد. مریم به ما قاه قاه می خندد و آرزو می کند کاش مورچه های آرژانتینی تکه تکه مان را بخورند. مثل سگهای کابل که گوشت انسان زیر دندانشان مزه کرده... من اما از آن بالا آرشه در دست٬ دنبال نت های گم گشته ای می گردم که روی زمین جا گذاشته ام. یک نت پیش این یک نت پیش آن و یک نت هم زیر متکای رنگ و رو رفته ام که از عرق سرد شبانه ام آکنده است...
دستهای خودم را روی سینه های نرمش حس می کنم و رشید را به خاطر می آورم که مه دود را پس می زند تا من و طارق توی تاریکی اتاق زنهایمان را بهتر ببینیم. این وز وز لامپ حتا توی جهنم هم دست از سرم بر نمی دارد. سنگ ریزه ها را از جیبم در می آورم. نشانه گیریم خوب نیست. اما لای سنگها دندانهای مریم را می بینم که شکسته پرتشان می کنم تا لامپ خاموش شود...
صبح شده٬ دوش می گیرم و ریشم را می تراشم. ادکلن هر روزی را می زنم و باز هم برای سر و کله زدن با همه ی جانورهای دور و برم به مغازه می روم...
